نامه کانون مباحث کمونیسیم کارگری به دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری!

نشريات

این نوشته قبل از تصمیم رهبری حزب برای اخراج علی جوادی و در پاسخ به قرار اصغر کریمی و سیامک بهاری نوشته شده است.

رفقای عزیز دفتر سیاسی
با سلامهای گرم و رفیقانه و آرزوی سلامتی شما در این شرایط كرونایی. همانطور كه مطلع هستید اخیرا قراری توسط رفقا اصغر كریمی و سیامك بهاری به دفتر سیاسی حزب ارائه شده كه هدفش تعلیق عضویت رفیق علی جوادی از حزب است.

ما امضاء كننده این یادداشت بدینوسیله اعتراض شدید خودمان را به این اقدام تشكیلاتی به دلایل اعلام شده در زیر اعلام میكنیم. امیدمان این است كه علیرغم اختلاف عمیق سیاسی كه در حال حاضر در حزب موجود است، رهبری كنونی حزب از دست بردن به ابزار تشكیلاتی و اخراج در مقابل مباحث سیاسی انتقادی ما خود داری كند. این اقدامی تماما مضر به حال حزب و جنبش كمونیسم كارگری و متعلق به گرایشات چپ سنتی است. رئوس دلایل ما به شرح زیرند:

١-اختلاف و نقد سیاسی ما به برخی سیاستهای مطرح شده در حزب و یا سیاستهای اعلام شده توسط برخی از اعضای رهبری حزب یك اقدام سیاسی و موجه در چهارچوب یك حزب سیاسی باز كمونیستی – كارگری و امروزی است. سنت تاكنونی موجود در حزب كمونیست كارگری این اقدام را كاملا مجاز دانسته و در چهارچوب مقررات حزبی میداند. ما هیچ “مصوبه رسمی حزب” را نقد نكرده ایم. ما علیه هیچ ارگانی در حزب “آژیتاسیون” نكرده ایم. ما به هیچ شخص و نهادی در حزب “اتهام” نزده ایم. نقد ما تماما سیاسی، رادیكال و در راستای سیاستهای پایه ای حزب كمونیست كارگری است كه توسط منصور حكمت پایه گذاری شده است.

٢-نامه شماره یك دبیر كمیته مركزی كه توسط منصور حكمت ابلاغ شده بود، سیاست تشكیلاتی حزب در قبال مباحث و كشمكشهای درون حزبی را به روشنی بیان كرده است. در این نامه دقیقا آمده است كه نقد و برخورد تا زمانی كه سیاسی است، مجاز است و هیچ اقدام تشكیلاتی در قبال آن نمیتوان و نباید انجام داد. مسلما اتهام و هتك حرمت مساله دیگری است و اقدامی خارج از حوزه نقد سیاسی. در این سیاست تشكیلاتی تاكید شده است كه اگر رفیقی به رفیق دیگر و در نقد سیاستی اعلام كرد كه این سیاست راست، ارتجاعی، ناسیونالیستی، پوپولیستی و … است هیچ اقدام انضباطی و تشیكلاتی را به دنبال نخواهد داشت. نقد را تنها با نقد سیاسی میتوان پاسخ داد. این تفاوت سنت كمونیسم كارگری با گرایشات چپ سنتی و راست است. از این رو طرح مباحثی مانند اینكه فلان سیاست “توده ایستی” است یا نقد به سیاست دفاع از فعالینی كه با “پرچم حزب الله” به میدان آمده اند یا اینكه فلان سیاست حزب ما را به “شاگرد شوفر” جنبش های دیگر تبدیل میكند، مستقل از درست و یا نادرست بودن، آن نقدی تماما سیاسی است. اتهام و یا هتك حرمت نیست، شانتاژ نیست، تبلیغ علیه حزب نیست. به این اعتبار قرار پیشنهادی برخی از رفقای كمیته اجرایی حزب برای دست بردن به ابزار تشكیلاتی آنهم در شكل اخراج تماما در ضدیت با سیاست رسمی و سنت اعلام شده در حزب كمونیست كارگری است.

٣-قرار پیشنهادی این رفقا مدعی است كه “بسیاری از مواضع و برخوردهای خصمانه علی جوادی در پوشش نقد نظرات حمید تقوایی … صورت میگیرد”. این یك تحریف آشكار است. كدام برخورد “خصمانه”؟! رفقای ارائه دهنده این قرار حتی زحمت این را به خود نداده اند كه نشان دهند كجا و در چه مطلبی كدام برخورد “خصمانه” صورت گرفته و یا كدام مصوبه و سیاست رسمی اعلام شده حزب، نقد شده است. ما تاكید میكنیم كه رفیق علی جوادی و همچنین ما رفقای متشكل در “كانون مباحث كمونیسم كارگری” سیاستهای انتقادی خود را آگاهانه و با تعهد به موازین كمیته ای كه در آن عضو بوده ایم صرفا به مواضع و نقطه نظرات فردی و تفسیرهای فردی ارائه شده در سمینارهای علنی مانند انجمن ماركس و یا برنامه های تلویزیونی محدود كرده ایم. ما هیچ قطعنامه و مصوبه كمیته حزبی را كه در آن عضویت داشته ایم، رسما و علنا و در بیرون نقد نكرده ایم. ما بر علیه هیچ سیاست رسمی حزب موضع گیری نكرده ایم. نتیجتا ما می پرسیم: آیا هر مصاحبه و گفتگوی بیرونی هر رفیق رهبری حزب و یا رفیق حمید تقوایی مصوبه حزبی است و قابل نقد نیست؟ آیا سیاستی كه تحریم اقتصادی را توجیه میكند، سیاستی حزبی است؟ آیا سیاستی كه از مسیح علینژاد و بیانیه ١٤ نفر دفاع میكند، سیاست حزبی است؟ آیا سیاست دفاع از فعالین با “پرچم حزب الله” سیاست حزبی است؟ شما پاسخ دهید؟

٤-ما پس از شكل گیری اختلافات در حزب كمونیست كارگری رسما با رفقای كمیته اجرایی حزب در باره چگونگی پیشبرد مباحث انتقادی مان مشورت و تبادل نظر كردیم. پاسخ رفقا این بود كه نقد خود را علنا و رو به بیرون منتشر كنید و اگر حزب و یا رهبری لازم دید، برخورد علن ی خواهد كرد. ما دقیقا و با حفظ ضوابط و مقررات حزبی به نقد برخی سیاستهای مطرح شده از جانب برخی از رفقای رهبری حزب اقدام كردیم. چگونه است كه الان به خاطر طرح همین مباحث انتقادی مان مورد مواخذه تشكیلاتی قرار میگیریم؟

٥-ما هیچوقت به هیچ رفیقی در حزب “انگ و اتهام” نزده ایم. ما در نقد سیاستهای هیچ رفیقی در حزب به “شانتاژ” و “ترور شخصیت” متوسل نشده ایم. ما این اتهام را قویا تكذیب میكنیم. تكرار میكنیم این قرار حتی این زحمت را به خود نداده است كه یك نقل قول و یا به یك نوشته مشخص برای اثبات این اتهامات خود رجوع كند. ما تاكید میكنیم كه اصل بر برائت است. متاسفانه این اقدام رفقا به قدری ناشیانه است كه خود در ادامه میگویند: “این در واقع حمله به حزب و حمید تقوایی، آن هم با لحنی كه بیشتر به شانتاژ و ترور شخصیت شبیه است، در قالب نقد سیاسی است.” ما می پرسیم آیا میتوانید به خود این زحمت را بدهید و به لحن “شانتاژ و ترور شخصیت” در “قالب نقد سیاسی” اشاره كنید؟ واقعیت چیز دیگری است. برعكس ما تماما شاهد سكوت رهبری اجرایی حزب در قبال هتك حرمتها و زشت گویی های شخصی و سیاسی بوده ایم. ما را به “شارلاتان”، “كلاهبردار” و … متهم كردند و رهبری اجرایی حزب علیرغم اعتراض ما كوچكترین اقدام تشكیلاتی را در دستور قرار نداد. رفقای دفتر سیاسی شما قضاوت كنید!

٦-در قرار پیشنهادی آمده است كه علی جوادی “بخاطر ابراز علنی نظراتش تا حد آژیتاسیون خصمانه علیه حزب حتی یك تذكر تشكیلاتی دریافت نكرده است.” از اتهام “آژیتاسیون خصمانه علیه حزب” به خاطر بی پایه بودن آن در اینجا میگذریم. سئوال ما این است كه چرا تاكنون سكوت كردید؟ اگر علی جوادی بخاطر “ابراز علنی نظراتش تا حد آژیتاسیون خصمانه علیه حزب” تاكنون هیچ “تذكر تشكیلاتی” نگرفته بود، چرا اكنون هیات اجرایی حزب به یكباره میخواهد علی جوادی را اخراج كند؟ آن سكوت و این درخواست حكم اخراج را چگونه توضیح میدهید؟ آیا سیاست اصولی این نبود كه در اولین مواجه با اقدامی مغایر اصول سازمانی و مقررات حزبی اقدام به توضیح و یا تذكر تشكیلاتی با توسل به ضوابط و مقررات حزبی میكردید؟ آیا از این پس هر جمعی كه با سیاستهای برخی از رفقای رهبری حزبی مقابله كند، باید با چنین روش و برخورد تشكیلاتی روبرو شوند؟ آیا اصولی تر این نبود كه به جای این اقدام مغایر با ضوابط حزبی قراری را پیشنهاد میكردید كه از این پس نقد نظرات اعضای رهبری حزب و بطور علنی اقدامی ضد حزبی است تا ما هم تكلیف خود را بهتر بدانیم؟

٧-رفقای پیشنهاد دهنده ادعا میكنند كه: “اقدامات علی جوادی را با نفس عضویت در حزب كاملا مغایر میدانند و خود را موظف می بیند در دفاع از حزب و حزبیت عضویت علی جوادی را تعلیق كند.” ما این اتهام را عمیقا رد میكنیم. این اتهاماتی را كه به ما نسبت میدهند تماما نقدی سیاسی، ماركسیستی و كمونیستی است، نقدی در راستای سیاستهای كمونیستی منصور حكمت است. این سیاستها بر خلاف نظر رفقای پیشنهاد دهنده قرار اساسا بمنظور تحكیم كمونیسم كارگری و حزبیت كمونیسم كارگری بر مبنای سیاستهای بنیادین این حزب صورت گرفته است. ما می پرسیم آیا نقد منصور حكمت به سیاستهای عبدالله متهدی و جریان سانتر در حزب كمونیست ایران اقدامی در جهت تضعیف حزبیت و حزب كمونیست ایران بود؟ آیا سمینارهای كانون كمونیسم كارگری كه بخشا متوجه پراتیك غالب در حزب كمونیست ایران بود، اقدامی در جهات تخریب حزب كمونیست ایران بود؟

٨-ما امضا كنندگان این یادداشت اعلام میكنیم كه از جهت گیری و جوهر نقطه نظرات ارائه شده توسط رفیق علی جوادی، محمد آسنگران، محمود احمدی، نسرین رمضانعلی و محمد رضا پویا كه در نشریه “پرسش” هم منعكس شده، علیرغم سایه روشنهای فردی، قاطعانه دفاع میكنیم و خود را تماما در این مجموعه انتقادات شریك و سهیم میدانیم. ما اعلام میكنیم كه این مباحث عمیقا ماركسیستی و مبتنی بر سیاستهای پایه ای و شناخته شده كمونیسم كارگری است و هر اقدام تشكیلاتی علیه هر كدام از رفقای نامبرده را اقدامی علیه كلیه رفقای امضا كننده قرار تلقی میكنیم. آیا قرار اخراج ما را هم ارائه و به رای خواهید گذاشت؟

٩-ما امضا كنندگان این یادداشت اعلام میكنیم كه نه رفیق علی جوادی و نه هیچ رفیق دیگری كوچكترین اقدام غیر تشكیلاتی و غیر اصول و مقررات حزبی انجام نداده است. ما اتهامات مطرح شده در قرار پیشنهادی رفقا سیامك بهاری و اصغر كریمی را تمام مردود و مغایر سنت تاكنونی حزب كمونیست كارگری و ناشی از ضعف و ناتوانایی سیاسی از پاسخ در مواجهه با نقدی كمونیستی كارگری میدانیم.

١٠-ما از تمامی رفقای دفترسیاسی میخواهیم كه علیرغم اختلافات سیاسی موجود در حزب دست به چنین جراحی تشكیلاتی نزنند، خود را شریك در پایه ریزی چنین بدعتی در حزب كمونیست كارگری نكنند. تصویب چنین قراری یك ضربه سنگین به حزب كمونیسم كارگری و سنت سیاسی آن است. از این اقدام خودداری كنید، امضای خود را پای چنین تغییر ریلی نگذارید!   – ٥ فوریه ٢٠٢١

محمد آسنگران – محمود احمدی – علی جوادی -محمدرضا پویا -نسرین رمضانعلی