توان و تصمیم به سازمان دادن خود و طبقه کارگر، بسیار محدود است. این در وضعیت مبارزات کارگری و همچنین مبارزه اقشار مختلف منعکس است. هر جمع و گروهی میتواند با بررسی وضعیت طبقه کارگر در محل و شهرش و بررسی تعداد جمع و تشکل های کمونیستی که در فعل و انفعالات و تغییرات باز هم مخربی که در وضعیت کارگران و مردم زحمتکش بعد از قطع موقت جنگ هم پیش آمده است، واقعیت را کشف کند. دلایل بسیاری برای توضیح این موقعیت وجود دارد که پرداختن به آنها نیز خود مستلزم کار جمعی است. در واقع عبور از فعالیت محفلی به سازماندهی جمع های مسؤلیت پذیر با هدف انسجام دادن نظری و عملی در ایجاد زیرساخت کمیته هایی که بر پایه شبکه های اجتماعی در محل های کار و زیست بنا شده اند یک تحول در فعالیت های تاکنونی کمونیست هاست. در فعالیت های محفلی و یا فردی که لازم است از آن عبور شود، بسیاری علائم و عادات وجود دارند که شناخت از ماهیت آنها با محک سبک و روش های فعالیت کمونیستی در مقابل روش های مبارزاتی پوپولیستی و بورژوایی، ممکن است.
اینجا در مورد مساله تبلیغ و رابطه آن با سازماندهی نکاتی را طرح می کنم.
مبارزه و مقابله کمونیست ها بر علیه مصائب و معضلات طبقه کارگر در جامعه سرمایه داری صرفا با تبلیغ و ترویج نمیتوانند مقابله کنند. متشکل بودن از جمله یکی از داده های طبیعی طبقه کارگر در محل های کار و زیست است که به صورت جمع و محافل است. یک خاصیت اصلی کمونیست های کارگری ( در مقایسه با کمونیست های بورژوایی) در سازماندهی خود و طبقه کارگر، اتکا به این موجودیت است. هر مبارزه ای در اتکا به این ها و اشکال دیگری از این موقعیت ممکن شده است و به همین دلیل است که مبارزه هیچگاه خود به خود ممکن نمیشود. بدون این هیچ شانسی برای سد بستن و یا موفقیت و پیروزی در کوچکترین مبارزه و اعتراض و ادامه قدرتمند تر آنها در اشکال ارتقا یافته این تشکل ها، وجود ندارد. این ها ممکن است از بدیهیات فعالیت کمونیستی باشد اما مدت ها است این مهمترین خاصیت کمونیست ها غایب است. اگر از یک طرف سرکوب سیستماتیک از سوی جمهوری اسلامی مانع جدی در ایجاد سازمان های حرفه ای و تشکل های توده ای میشود، بطور قطع سبک و روش فعالیت پوپولیستی و بورژوایی جاری تحت نام فعالیت کمونیستی، معضل و مانعی دیگر در میان کمونیست ها است. این شرایط موجب شده است که در تمامی فعالیت، اعتراضات و جنبش ها، دخالت سازمان یافته کمونیست ها غایب باشد و جنبش های رفرمیستی و ناسیونالیستی در هر جا که توانسته باشند، تلاش کرده اند تا در استفاده از این غیبت، سکان این مبارزات را در دست بگیرند. چگونه است که مثلا جریانات بورژوا ناسیونالیست مانند پ ک ک و پژاک با قرار داشتن در سیاست محور شیعی، در کردستان و در اخیرترین مورد سنندج، با سازمان هایشان آمادگی هدایت و گمراه کردن اعتراضات را دارند اما کمونیست ها از این محرومند؟ واضح است که از جمله این دلایل را هم باید گفت که؛ این مساله اگر از سویی مربوط به تحولات سیاسی در جهان، منطقه و ایران و به راست چرخیدن هر چه بیشتر و تعرض وسیع به طبقه کارگر در سرکوب و استثمار سبعانه ی هر گونه عدالتخواهی و آزادیخواهی باشد که چنین جریاناتی در آن امکان رشد این چنینی دارند، از سوی دیگر اغماض بورژوازی در رابطه با فعالیت های رفرمیست و ناسیونالیست ها در هر شهر و منطقه ای هم از ملزومات تفرقه و محدویت بیشتر بر مبارزان رادیکال و چپ و بویژه کمونیست ها است.
چنین شرایطی میدان را برای پوپولیست هایی که تحت نام چپ و کمونیست فعالیت دارند باز تر کرده است تا روال کنونی را نهادینه و پیشبرد و پیروزی مبارزات را در غیاب سازماندهی های کمونیستی ممکن جلوه بدهند. کم نیستند سازمان و گروه های چپ و کمونیست که در اخیرترین تحول یعنی جنگ، همراه با نیروهای راست،خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی به وسیله دولت های بمراتب فاشیست و جنایتکار تر از جمهوری اسلامی هم شدند. سابقه تمام خیزش و جنبش های ده ساله گذشته در ایران این را باید ثابت کرده باشد که در غیاب تشکل و سازمان کمونیست ها، این مبارزات در برابر تعرض سیستم و بی خاصیتی جنبش و جریانات دیگر کماکان عقب رانده میشوند. انتظار و آویزان شدن به نیروی دیگران چه در داخل و یا از خارج کشور برای کمونیست ها و جامعه سم است.
تمایل به تبلیغات از طریق میدیا و بویژه استفاده از انترنت برای اطلاع رسانی و تبلیغ تا حدود زیادی عقیده جدی به سازماندهی را عقب زده است و انتظار برای بازگشایی فضا و سوار شدن بر همه جنبش هایی که دیگران سازنده آن هستند و بنا به منافع و مصالح خودشان آن را دامن میزنند، به روال عادی تبدیل شده است. سالهاست که این نوع فعالیت تئوریزه هم میشود و صاحبان آن بر این عقیده اند که با تبلیغات از طریق رادیو، تلویزیون و کانال های مختلف ر سانه های اجتماعی میتوان سازمان هم ایجاد کرد و یا فراتر از این، همه شنونده و بینندگان این رسانه ها را اعضا خود قلمداد میکنند!! در واقع ابزارهای اطلاع رسانی و تبلیغ، جای سازماندهی اجتماع واقعی را گرفته است. این روش در میان کمونیست ها هم رواج دارد و بر فعالیت آنها موثر افتاده است و در بسیاری اوقات مساله سازماندهی حرفه ای تر محافل و جمع ها در محل کار و زیست فرعی است و این در حالی که نیروی پیشرو در طبقه کارگر و جامعه به شدت نیازمند سازماندهی خود هستند.
گویا میدیا ابزاری است که میتواند این خلا را پر کند. فعالیت صبورانه، محکم کردن رفاقت همکاران و دوستان همسایه و محافل و جمع های طبیعی که در مبارزه و جدال با تمامی موانع برای یک زندگی بهتر به هم نیاز دارند و صرف انرژی در این محیط ها کم و کم تر شده و جای این نوع ارتباط ها را معمولا روابط انترنتی و سطحی گرفته است. باور کردنی نیست که ما بعد هر خیزش و اعتراض عمومی که در محل کار، شهر و یا منطقه رخ میدهد، باز هم و علیرغم اینکه همه خلا ناشی از جمع و کمیته و سازمان های ماندگار را احساس میکنند، اما قبل از هر چیز علاقمندی به تبلیغات است که باید سر و سامان داده شود و همین ما را قانع و راضی میکند و تا مرحله بعدی هیچ تغییر دیگری، ضروری نمیشود. سر و سامان دادن به تبلیغاتی که منجر به سازماندادن مخاطبین نشده است نیز معمولا هدفی در خود است و خاصیت چندانی برای موضوع کار ما که طبقه کارگر و سازماندهی کمونیست هایش است ندارد، هر چند و معمولا این صیقل دادن تبلیغات ممکن است برای فعالین و روشنفکران چپ و راضی کردن آنها مفید باشد. قاعدتا تبلیغ و ترویج بهر شکل و با استفاده از هر ابزاری و یا در کار در میان هر محفلی از کارگران و پیشروان کارگری، قطعا لازم است به سطحی از متشکل شدن منجر شود.
گفتن این نکات و یادآوری آن به کمونیست ها همیشه مهم است اما در این دوره پر تحول و بحرانی که واقعا هر روز بیشتر کمر طبقه کارگر از استثمار، فقر، بیکاری و گرانی خم می شود و درست در این دوران که نقش تعیین کننده کمونیست ها و کارگران متشکل برای دخالت در چگونگی مبارزه بر علیه سرمایه داری و جمهوری اسلامی و دخالت موثر و قدرتمند در تعیین سرنوشت جامعه، از همیشه حیاتی تر شده است.
کمونیست ها به سازماندهی دادن خود و هم طبقه ای هایشان نیاز دارند. محافل و جمع های کمونیست راهی غیر از عبور از آنچه اکنون خود هستند ندارند و این پیش شرط سازماندهی کمونیستی با دخالت موثر در مبارزه طبقاتی است.
مرداد ۱۴۰۴
